कुनै देशहरुका बीचको सम्बन्धलाई के आधारमा परिभाषित गरिन्छ भन्ने कुरा विश्वभरि नै अभ्यास हुँदै आएको विषय हो । राष्ट्र–राज्यहरुको आधुनिक युगमा आफ्नो राष्ट्रिय हितलाई मुख्य आधार बनाएर द्वि–पक्षिय सम्बन्धलाई निर्धारण गरिन्छ, भन्ने कुरा पनि सबैलाई ज्ञात छ । नेपालको अवनति, अस्थिरता र सार्वभौमसत्ता माथिको खतराको आधारभूत कारण भारतसँगको खुला सिमाना हो भन्नेमा आम नेपालीहरु जानकार छन् । नेपालको सार्वभौम अस्तित्वलाई चुनौति दिँदै तराईमा उठाउन खोजिएको पृथकतावादको जड पनि खुला सिमाना हो भन्ने तथ्य दशगजा केन्द्रीत बन्द र नाकाबन्दीबाट स्पष्ट भैसकेको छ ।
भारतीय विज्ञ बि.एस. उप्रेतीले ‘रगत’ को कुरा यहाँको खस समुदायलाई लक्षित गरेर उठाएका छन् । भारतमा मुगलहरुको हमला भएपछि जनै जोगाउनका लागि त्यहाँका भारतीयहरु नेपाल पसेको भनेर खश जातिलाई भारतीय उत्पत्तिका रुपमा प्रस्तुत गर्ने इतिहास भारतमा पढाउने गरिएको छ र भारतीय शासकहरुको कृपामा शासन गर्दै आएका यहाँका राजा, रजौटा, भगौडा, कुलिन सामन्त र धर्मभिरुहरुले पनि नेपालमा यस्तो बिकृत इतिहास लामो समयसम्म पढाएका थिए । उप्रेतीमार्फत् दिल्लीको सत्ताले यो कुरालाई पुनर्जिवित गर्न खोजेर नेपालमा आफ्नो पतन भएको शाखलाई ब्युँताउन खोजेको छ ।
यसभन्दा पहिले तराईका मधेशीहरुलाई लक्षित गरेर तिनीहरुसँग विषेष सम्बन्ध रहेको देखाउन त्यसले ‘रोटी–बेटी’को सिद्धान्तलाई जवर्जस्ती स्थापित गर्न खोजेको थियो । नेपाल बिरुद्ध सुरु गरिएको तेश्रो नाकाबन्दी र आफ्नो भूमिभित्रबाट नेपाली मधेशीका नाममा बिहारी नागरिकहरुबाट गराईएको हमलाले ‘रोटी–बेटी’को सम्बन्धका पछाडिको बद्नियतलाई उदाङ्गो पारेपछि विस्तारवादी सत्ताले ‘रगत’को बैशाखी टेक्ने रणनीति अपनाएको हो भन्ने कुरा बुझ्न कुनै कठिनाई छैन । यो बयान ‘नेहरु डक्ट्रिन’का रुपमा कुख्यात कुन्ठा भन्दा खतरनाक ढंगले आएको छ, जसले नेपालीहरुलाई सन्तानको दाबी गर्दैछ ।
रगतको नाता प्राणी जगतमा सबैभन्दा संवेदनशिल र निकटताको नाता हो । यस्तो नाताको मिथ्या भ्रम सिर्जना गरेर हिन्दी भाषी भारतीय शासकहरुले आफूले नेपालीहरुमाथि गर्दै आएका सबै प्रकारका अपराध र अत्याचारहरुलाई सहनका लागि मनोवैज्ञानिक दबाब दिनुका साथै उनीहरुसँगको ‘रगत’को नाताका अगाडि नेपालको सार्वभौमिकता, स्वाधिनता र अखण्डताको मुद्दा नगण्य हुने अर्ति दिएर त्यसका हरप्रकारका अत्याचारहरुलाई उचित देखाउन खोजिरहेका छन् । यसको सारतत्व के हो भने विभिन्न काल्पनिक भ्रमहरुको सहारा लिएर भए पनि उनीहरु नेपालको स्वतन्त्र अस्तित्व स्किार गर्दैनन् । हिन्दी भाषी भारतीय सत्ताले उठाउन थालेको ‘रगत’ का नाताको यथार्थता यसको ठीक बिपरित प्रकारको छ । इतिहासका प्रमाणिक तथ्यहरुले के भन्दछन् भने तराईको सानो मधेशी समूह बाहेक नेपालका कुनैपनि जातीयताहरु भारतीय उत्पत्ति होइनन् । यहाँको जनजातीय तप्का त हुनै कुरै भएन, खशहरुको रगत, उत्पत्ती, आदिम बासस्थान, एशिया प्रवेश र रितिरिवाजहरुसम्मका कुराहरुमा कुनै प्रकारको तादात्म्यता छैन । भारतीय आर्यहरु सिन्धु सभ्यता नष्ट गरेपछि भारतको मैदानी इलाकामा र खश आर्यहरु उत्तरी अफगान, पाकिस्तान, काश्मीर, मानसरोवर, नेपाल, बर्मा हुँदै कम्पुचियासम्म फैलिएका छन् ।
धार्मिक समन्वयलाई अङ्गिकार गर्दै आएको भए पनि एशिया प्रवेश गर्दासम्म खश आर्यहरु प्रकृति पूजक थिए । मानसरोवर क्षेत्रमा शासन गर्दा बौद्ध धर्मलाई राज्य धर्मका रुपमा अपनाएका तिनीहरुले कर्णालीको सिंजामा साम्राज्य निर्माण गर्दासम्म पनि त्यसैलाई राज्य धर्म बनाएका थिए । नवौं सताब्दीमा शंकराचार्यले कुमाउँ–गढवालमा गएर हिन्दूत्वको पक्ष र बौद्ध धर्मका विरुद्धमा अभियान सम्पन्न गरेपछि हिन्दू धर्मको प्रभावमा आउन थालेका खश राजाहरुले १२ औं सताब्दीमा मात्र आएर बौद्ध धर्मका ठाउँमा हिन्दू धर्मलाई राज्य धर्म मान्न सुरु गरेका हुन् । त्यसपछि नै हिन्दूत्व आमधर्म बन्न पुग्यो । ईशापूर्व १७०० तिर पश्चिमएशियाको बेबिलोनमा खशहरुको ‘कस्साईट’ साम्राज्य थियो । त्यहाँ उनीहरु इराक र इरानको सिमानामा पर्ने ‘खशिस्तान’ भन्ने ठाउँबाट आएका थिए । इतिहासकारहरुले अहिलेको ‘कश्यप’ सागर (क्यास्पीयन सी) र ‘ककेशश’ पर्वतको नाम पनि खश (खश भन्ने शब्द ‘कश’ शब्दको अपभ्रंश हो) शब्दबाटै बनेको मान्दछन् । बेबिलोनियाका विख्यात सम्राट हम्मुरावीका छोरा सम्सुलुनाले ईपू १७३० तिर खशहरुको आक्रमणबाट बच्न ‘टाइग्रिस’ नदि निकट रहेको ‘दियाला’ भन्ने ठाउँमा बलियो सुरक्षा किल्ला बनाएको तथ्यलाई अनुसन्धानकर्ताहरुले प्रमाणित गरिसकेका छन् ।
बेबिलोनबाट ककेसस क्षेत्र हुँदै अफगानिस्तानमा राज्य गरेका खशहरुकै नामबाट त्यहाँका ‘खश मरुभूमि’, ‘खश नदी’, ‘बडा खशान प्रदेश’को नामाकरण गरिएको छ । ‘हिन्दकुश पर्वत’ र काशगर पर्वत‘को नाम पनि खशबाटै रहेको ठानिन्छ । सातौं औं सताब्दीतिर काश्मीरमा (त्यसबेला काश्मीरको नाम खशहरुको नामबाट खाश्मीर रहेको थियो) शासन गरेका खशहरु ११ औं सताब्दीमा कुमाउँ–गढवालका शासक बनिसकेका थिए । त्यो भन्दा पहिले मानसरोवरमा राज्य गरेका खशहरु सबैभन्दा पछाडि कर्णालीको सिंजामा आएर पूर्वतिर फैलिएका थिए । यो जाति भारतको मैदानी इलाकामा प्रवेश गरेको छैन ।
भारतीय शासकहरुले खश जातिलाई भारतको मैदानी इलाकाबाट आएको भनेर जुन प्रकारको भ्रम सिर्जना गर्दै आएका छन्, यो नेपाललाई आफ्नो दासत्वमा राखि राख्ने राजनीतिक षड्यन्त्रको अङ्ग हो । यो एक प्रकारको साम्राज्यवादी कुआकांक्षा हो, जसले भारतको सिमाना हिमालय पर्वत श्रृंखला हो भन्ने मान्यता राख्दै आएको छ । दक्षिण एशियाका देशहरुलाई आफ्नो अङ्गका रुपमा प्रस्तुत गर्ने भारतीय मनोविकारको परिणाम नै ‘रगतको नाता’को सिद्धान्त हो । द्वि(देश बीचको संबन्धलाई सार्वभौमसत्ता र राष्ट्रिय हितमा आधारित गर्न नचाहने यो कुत्सीत प्रचारको आम नेपालीका बीचमा खण्डन हुनु पर्दछ ।
